نحوه استفاده، نگهداری و ملاحظات ایمنی
استفاده صحیح از لوله تراشه شامل مراحل مختلفی از جمله جاگذاری، مراقبت های پس از جاگذاری و توجه به ملاحظات ایمنی است.
روش های صحیح جاگذاری
جاگذاری لوله تراشه یک روش پزشکی تخصصی است که باید توسط متخصصان آموزش دیده انجام شود. مراحل کلی جاگذاری عبارتند از: آماده سازی تجهیزات و ارزیابی بیمار، قرار دادن بیمار در وضعیت مناسب پیش اکسیژن رسانی، استفاده از لارنگوسکوپ برای مشاهده تارهای صوتی، وارد کردن لوله تراشه از بین تارهای صوتی، باد کردن کاف با حجم مناسب هوا، تثبیت لوله در محل مناسب با نوار یا وسایل مخصوص، و تایید محل قرارگیری لوله با روش های مختلف مانند آسکلتاسیون، مشاهده بالا آمدن قفسه سینه، کاپنوگرافی و اشعه ایکس.
مراقبت های پس از جاگذاری
پس از قرارگیری لوله تراشه، مراقبت های مداوم برای حفظ راه هوایی باز و جلوگیری از عوارض ضروری است. این مراقبت ها شامل نظارت مداوم بر وضعیت تنفسی و سطح اکسیژن خون بیمار، ساکشن منظم ترشحات از لوله تراشه، مراقبت از دهان و دندان برای جلوگیری از عفونت، بررسی منظم موقعیت لوله و عمق قرارگیری آن، کنترل فشار کاف، جلوگیری از حرکت یا جابجایی ناخواسته لوله، و تغذیه از طریق لوله بینی-معده یا تزریق وریدی در صورت نیاز به انتوباسیون طولانی مدت می باشد.
مزایا، معایب و موارد منع مصرف:
استفاده از لوله تراشه مزایای متعددی دارد، از جمله حفظ راه هوایی، امکان تهویه مکانیکی، محافظت در برابر آسپیراسیون، امکان ساکشن ترشحات و استفاده در بیهوشی. با این حال، معایبی نیز وجود دارد،
از جمله خطر آسیب به راه هوایی، ناراحتی بیمار و عوارض ناشی از انتوباسیون طولانی مدت مانند پنومونی مرتبط با ونتیلاتور، تنگی نای و تراکئومالاسی. موارد منع مصرف نسبی برای انتوباسیون دهانی شامل تروما یا انسداد شدید راه هوایی، آسیب شدید ستون فقرات گردنی و بیماران با درجه Mallampati III/IV است. موارد منع مصرف نسبی برای انتوباسیون بینی شامل تروما صورت، تروما سر با احتمال شکستگی قاعده جمجمه، خونریزی فعال بینی، هماتوم گردنی در حال گسترش، تروما حلق و دهان و بیماران آپنه می باشد. لوله های دو لومن نیز موارد منع مصرف خاص خود را دارند، از جمله راه هوایی دشوار شناخته شده، تنگی نای، تغییر شکل راه هوایی و وجود تومور یا ضایعه در راه هوایی.





